Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Dan maar geen leuke tante

op 13 september 2012

Het is bijna vier jaar geleden dat ik tante werd. Het was wel even slikken hoor, toen mijn zusje vertelde dat ze zwanger was. Gelukkig was ik oprecht bij. En ik was vastberaden mijn onvervulde kinderwens geen rol te laten spelen in het familiegeluk van mijn zusje, mijn nichtjes en mijn ouders. Ik zou een leuke tante worden.

Tsss. Wie hield ik voor de gek.

Je merkt aan alles dat ik geen kinderen heb en dat het me niet lukt om een leuke tante te zijn. Ik voel me onhandig met kleertjes en buggy’s en reageer daar gefrustreerd op. Ik freak als de kindjes ontroostbaar huilen. Het doet immens pijn als ik er eentje probeer te troosten, maar resoluut word afgewezen. Ik sta dan maar wat toe te kijken, even hulpeloos als het kind. Hulpelozer misschien wel, want mijn verdriet is ontroostbaar grote-mensenverdriet. En soms vind ik mijn nichtjes gewoon saai en irritant. Het zijn net mensen.

Op van de zenuwen

Ik ben nooit lang genoeg op visite om immuun te worden voor de continue herrie van elektronisch speelgoed, televisie en rennende, gillende kinderen. Aan het einde van een bezoek, dat altijd meerdaags is omdat mijn zusje in het buitenland woont, ben ik eigenlijk gewoon op van de zenuwen. Maar ik wil niet om de haverklap in huilen uitbarsten en de spanning daarmee nog verder opvoeren. Mijn zusje heeft al genoeg stress met haar vierdaagse werkweek, huishouden, kinderen, nieuwe huis, moestuin en man-met-eigen-bedrijf. Dus ja, dan hou ik me in. Ik splits mijn verdrietige gevoelens af voor verwerking op een ander moment. Alleen.

Mijn laatste bezoek was in juni. Ik was er drie weken en had me voorgenomen zeker een paar dagen op de kinderen te passen. Mijn zusje wat te helpen in het huishouden. Aan het einde van drie weken had ik een paar uur opgepast, had ik de meiden één middag mee uit genomen en heb ik een paar keer de was opgehangen. Vaker echter gooide ik een tas met een boek en wat eten en drinken in de auto en vertrok ik voor een uitje met mezelf. Of bleef ik in de caravan in de tuin van mijn zusje. Rust. Weg van die kinderherrie en de bijbehorende zooi.

Laatste strohalm

Ik weet niet wanneer ik weer op bezoek ga. In de afgelopen maanden ben ik er namelijk achter gekomen dat ik helemaal geen leuke tante hoef te zijn. Dat was een pijnlijke ontdekking, omdat het een soort laatste strohalm was in mijn hoofd: “Dan word ik toch gewoon een leuke tante?” Realiseren dat dat er misschien ook helemaal niet in zit, was heftig. Maar het lucht wel op. Het haalt voor mij een beetje stress uit het leven. De stress die veroorzaakt wordt doordat het leven niet gaat zoals ik wil. Dat mijn zusje stress heeft, komt gewoon omdat ze alles heeft gekregen wat ze zich wenste. Op geen enkele manier mijn probleem.

Misschien word ik wel gewoon die vage tante in het buitenland, ik weet het niet. Maar ik ga de vervulde kinderwens van mijn zusje geen rol meer laten spelen in mijn privé-geluk. Toch knaagt er ergens wel het besef dat ik misschien wel wat meer mijn gevoelens kan tonen, zodat het familiegeluk – inclusief mijzelf dus – wat groter wordt. Dat kan nog wat oefening gebruiken. Ook daarin ben ik onhandig, en mijn familie ook. Dit leren ze je niet op school.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: