Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

De jeugd is de toekomst?

op 17 september 2012

“De jeugd is de toekomst”. Mensen die dat zeggen, tellen die zichzelf niet meer mee? Je bent toch zelf ook de toekomst?

Nu ik weet dat ik geen kinderen ga hebben, voel ik me minstens zo verantwoordelijk voor de toekomst als voorheen. Er zit een mooie paradox in de uitdrukking: “De aarde beter achterlaten voor onze kinderen”. De beste manier waarop je dat had kunnen doen, was door die kinderen niet op de wereld te zetten. Tsja. Misschien had het moeten blijven bij “De aarde beter achterlaten”. Punt.

Soms, als ik mijn ‘meta’-pet op kan zetten, kijk ik naar de aarde en zie ik 6 miljard mensen door elkaar krioelen als mieren. Als een sprinkhanenplaag. Bossen worden gekapt, bergen opgeblazen voor de grondstoffen die erin zitten en de zee wordt leeggevangen. Ondertussen smelten de poolkappen en wordt het verschil tussen arm en rijk groter en groter. Water wordt schaars. Echt, we stevenen af op een regelrechte ramp. Op zo’n moment ben ik blij dat ik geen kinderen heb gekregen. Die ellende wordt ze bespaard.

Ondertussen zorg ik ervoor dat ik een zo evenwichtig mogelijke consument ben. Ik eet vaak vegetarisch, koop waar mogelijk fair-trade en biologische spullen, reis weinig met de auto, pak vaak de fiets of de trein, neem groene stroom af, trek een trui aan als ik het koud heb, doe het licht uit als ik een ruimte verlaat en drink water uit de kraan, niet uit een flesje. Ik ben me bewust van de impact die ik heb op de wereld en doe wat ik kan om zo min mogelijk negatieve effecten te hebben op het milieu.

Mijn zusje was ook zo: Milieubewust. Maar als ik denk aan de stapels met wegwerpluiers die haar kinderen hebben gedragen, de berg plastic speelgoed die in haar huis rondslingert en hoeveel extra kilometers ze rijdt om de kinderen van hot naar her te brengen, dan maak ik me een beetje zorgen. Ze is moeder geworden. Daarmee zijn haar principes misschien niet verdwenen, maar toch zeker op de achtergrond geschoven. Snap ik best. Ze heeft het druk en kan er ook niets aan doen dat familie steeds maar met plastic cadeaus aan komt zetten. Maar de wereld – mijn wereld – wordt er toch weer een beetje smeriger van. Er is net een beetje minder soja en graan voor de hongerigen op deze wereld, elke keer dat zij vlees op het bord van haar kinderen legt.

Dus de toekomst, dat ben ik. En dan hoop ik maar dat de kinderen van nu er geen potje van maken als ze 18 worden. Want dat is wat mensen nou eenmaal doen. Er een potje van maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: