Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Een emmer

op 21 september 2012

Deze week is heel erg rottig. Vandaag is het acht jaar geleden dat ons kind werd ‘geboren’. Zo noem ik het maar, omdat het ook echt zo voelde. Ik was 15 weken zwanger. Ik had weeën. Mijn vruchtwater brak. Bij een miskraam had ik me geen bevalling voorgesteld, eerder een extra heftige menstruatie of zoiets.

Ik had al vijf weken last van bloedingen. Tot vijf keer toe lag ik op een behandeltafel en werd er een echo gemaakt. Elke keer zag het er goed uit, zeiden de artsen. Ons kind lag vrolijk te spartelen.

Dat het mis ging, was dus een hele schok. Traumatisch zelfs. Niemand had me voorbereid op het ergste. Niemand had me verteld dat een miskraam bij vijftien weken al best wel voelt als een bevalling. Wat een pijn, niet normaal.

Wat medische hulpverlening betreft viel ik tussen wal en schip. Mijn verloskundige kon me niet verder helpen, “omdat het geen probleemloze zwangerschap meer was”. Bij de gynaecoloog werd ik de avond voor de miskraam weer naar huis gestuurd. “Misschien heeft u een blaasontsteking”.

’s Ochtends heb ik dus nog urine ingeleverd voor onderzoek naar blaasontsteking. Toen ’s middags het vruchtwater brak, wist ik dat het voorbij was. Ik was thuis met mijn vriend. Er was geen professionele hulp. Mijn lijf wist gelukkig wat er moest gebeuren en nam de regie. Mijn vriend kon weinig anders doen dan machteloos toekijken hoe ik op mijn kop stond van de pijn. De huisarts was visites afleggen, dus die kwam na de miskraam pas. Aan de telefoon zei hij tegen mijn vriend: “Als ze heel veel bloed verliest, breng haar dan naar het ziekenhuis”.

De herinneringen spoken deze week weer door mijn hoofd. Alsof er geen tijd is verstreken voel ik weer de hulpeloosheid, de paniek. Ik zie de geschrokken, bezorgde blik in de ogen van mijn vriend. Op mijn netvlies staan de beelden van bloed, placenta en kindje, samen in een emmer. Een fucking EMMER.

Morgen is het 22 september, de dag dat we ons kind begroeven. Het is acht jaar geleden. Ik heb de hoop opgegeven dat de pijn ooit weggaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: