Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Grootse plannen van weleer

Ten tijde van mijn miskraam werkte ik weleens samen met een oudere vriendin van me. Een zelfstandige vrouw met haar eigen cateringbedrijf, vrachtwagenrijbewijs en een latrelatie. Zonder kinderen. Haar vriend was freelance technisch producent voor verschillende pop- en theaterfestivals. Twee mensen met een eigenwijs leven, naar wie ik opkeek.

Toen ik net zwanger was, vertelde ik haar dat. Ze keek me aan met grote ogen. “Dat had ik nooit van jou verwacht. En wat moet er dan met al je plannen?”

Ik weet niet meer welke plannen ik toen allemaal had. Iets met theatertechniek of reisbegeleiding denk ik. Maar de blik in de ogen van mijn vriendin en de verbazing in haar stem schoten me vanmiddag opeens weer te binnen. Kennelijk was ik iemand met grootse plannen. Kinderen baren hoorde daar niet bij.

Toen het misliep met mijn zwangerschap werd ik een kluizenaar. Ik verstopte me in een Vinex-wijk. Met die vriendin heb ik geen contact onderhouden en zij niet met mij. En nu opeens mis ik haar. Een vrouw die wist wat ze wilde en brak met het vastomlijnde idee van huisje-boompje-beestje.

Deze vrouw was een voorbeeld voor me. Sterker nog: Ze is nog steeds een voorbeeld. Als ik denk aan wat ik met de rest van mijn leven moet doen, doemt telkens een soortgelijk cateringbedrijf als dat van haar op. Van de week reed ik langs een wagen van hetzelfde type als de hare, maar dan in andere kleuren. “Te koop” stond erop. Heel even dacht ik: “Zal ik?”

Maar een cateringbedrijf starten, dat is zo’n zware klus. Ik weet niet of ik daar aan moet beginnen. Het is hard werken en dat ben ik aan het afleren. Dus kijk ik nog even verder welke ideeën opdoemen. Mijn plannen van toen zijn vast niet meer passend voor mijn leven van nu, maar één ding moet ik in mijn oren knopen: Negen jaar geleden had ik grootse plannen. Zonder kinderen.

Hoewel ik enorme reis achter de rug heb, is er niet zoveel veranderd. Ik woon weer in een woongroep. Er zijn geen kinderen. Grootse plannen passen me opnieuw en de winter is de perfecte tijd om ze te maken.

Een reactie plaatsen »

Vertrokken naar een beter oord

Uitzicht uit het slaapkamerraam

We zijn weg uit de Vinex-wijk. Joepie!

Op 19 maart van dit jaar bungelde er op de deur van de overburen een vrolijk geel opblaascijfer 1. Mijn hart brak. Ons overbuurjongetje was één jaar oud geworden. Ons kind had geboren moeten worden op dezelfde dag, 7 jaar eerder. Dat liep alleen een half jaar eerder al mis.

Toen ik aan de overkant van de straat zich een feestje zag voltrekken, was het mij duidelijk: Ik wil hier weg.

Dubbele kwelling

Wonen in een Vinex-wijk is op zich al een kwelling voor een ongewenst kinderloze vrouw, maar elk jaar herinnerd worden aan het kind dat er bij jou niet is en bij de overburen wel, dat maakt het dubbel pijnlijk. Maandenlang heb ik daarom gespeurd naar een andere woonplek. Kopen, huren, maakt niet uit, als we maar weg konden. De termijn deed er ook niet toe, over 2 maanden of 3 jaar, als er maar uitzicht was op een andere woning.

En nu zitten we middenin een verhuizing. Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »