Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Vertrokken naar een beter oord

op 8 november 2012

Uitzicht uit het slaapkamerraam

We zijn weg uit de Vinex-wijk. Joepie!

Op 19 maart van dit jaar bungelde er op de deur van de overburen een vrolijk geel opblaascijfer 1. Mijn hart brak. Ons overbuurjongetje was één jaar oud geworden. Ons kind had geboren moeten worden op dezelfde dag, 7 jaar eerder. Dat liep alleen een half jaar eerder al mis.

Toen ik aan de overkant van de straat zich een feestje zag voltrekken, was het mij duidelijk: Ik wil hier weg.

Dubbele kwelling

Wonen in een Vinex-wijk is op zich al een kwelling voor een ongewenst kinderloze vrouw, maar elk jaar herinnerd worden aan het kind dat er bij jou niet is en bij de overburen wel, dat maakt het dubbel pijnlijk. Maandenlang heb ik daarom gespeurd naar een andere woonplek. Kopen, huren, maakt niet uit, als we maar weg konden. De termijn deed er ook niet toe, over 2 maanden of 3 jaar, als er maar uitzicht was op een andere woning.

En nu zitten we middenin een verhuizing. Al een week of drie zijn we aan het witten en aan het schoonmaken. Twee dagen geleden hebben we een aanhanger gehuurd en hebben we ons bed, kledingkasten en kleding erin gegooid. Sindsdien slapen we in een grote Brabantse woonboerderij. Wat een verademing. We worden niet meer wakker van schoolgaande kinderen, maar van een haan op het erf. Uit het slaapkamerraam zien we niet meer een speeltuintje en een straat vol geparkeerde auto’s, maar de kerktoren van het dorp vier kilometer verderop.

Volgende fase

Terwijl ik heel erg blij ben met deze verandering, slaat me ook af en toe het verdriet om het hart. Aan de ene kant is het een triomf. Weg uit de rijtjeshuizensleur van de Vinex-wijk. Aan de andere kant ligt onze droom aan diggelen. Zeven jaar geleden betrokken we vol goede hoop een gloednieuw huis om een gezin te stichten. Die hoop is vervlogen. Dat stemt melancholisch. En soms ronduit verdrietig.

Gelukkig wonen we hier met 4 anderen in een woongroep. We eten samen, er is gezelligheid. We kunnen in de gemeenschappelijke woonkamer de open haard aansteken en borreltjes drinken met huisgenoten. Er komen allerlei huisvrienden op bezoek, en af en toe wat kleinkinderen.

Er is variatie. Ruimte. Betrokkenheid. Weiland, bos en water. Maar vooral rust. De broodnodige rust. Rust om eindelijk te helen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: