Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Té zielig

640px-Auto_accident_on_Bloor_Street_West_in_1918

In de winkel maak ik een praatje met de verkoopster. Kennelijk zit iets haar dwars, want opeens gaat het gesprek over boetes en bekeuringen in het verkeer en dat die zo hoog zijn.

“Ik ben een alleenstaande moeder met drie kindjes en ik durf bijna geen auto meer te rijden”, zegt de verkoopster op klagerige toon. “De bekeuringen zijn zó hoog, en je krijgt ze al als je maar vijf minuten je auto verkeerd neerzet”.

Tsja. Ik knik vriendelijk en beleefd en mompel iets van “ja belachelijk hè”. Pas als ik ’s avonds thuis ben, realiseer ik me dat ik ook een verhaal heb.

“Door fertiliteitsproblemen en een onvervulde kinderwens zit ik momenteel in een burnout, met een sterk teruggelopen inkomen. Door de bijbehorende concentratiestoornis heb ik in een half jaar tijd een bekeuring gekregen voor rijden door rood licht en twee bekeuringen voor te hard rijden. Daarna heb ik voor 2500 euro schade gereden aan een geleende auto. Ik durfde bijna geen auto meer te rijden.”

Maar dat vertelde ik natuurlijk niet. Dat soort zielige verhalen is té zielig voor zomaar een gesprekje aan de toonbank. Nu vraag ik me af of ik daar iets aan moet veranderen of niet.

Advertenties
Een reactie plaatsen »