Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Een emmer

Deze week is heel erg rottig. Vandaag is het acht jaar geleden dat ons kind werd ‘geboren’. Zo noem ik het maar, omdat het ook echt zo voelde. Ik was 15 weken zwanger. Ik had weeën. Mijn vruchtwater brak. Bij een miskraam had ik me geen bevalling voorgesteld, eerder een extra heftige menstruatie of zoiets.

Ik had al vijf weken last van bloedingen. Tot vijf keer toe lag ik op een behandeltafel en werd er een echo gemaakt. Elke keer zag het er goed uit, zeiden de artsen. Ons kind lag vrolijk te spartelen.

Dat het mis ging, was dus een hele schok. Traumatisch zelfs. Niemand had me voorbereid op het ergste. Niemand had me verteld dat een miskraam bij vijftien weken al best wel voelt als een bevalling. Wat een pijn, niet normaal.

Wat medische hulpverlening betreft viel ik tussen wal en schip. Mijn verloskundige kon me niet verder helpen, “omdat het geen probleemloze zwangerschap meer was”. Bij de gynaecoloog werd ik de avond voor de miskraam weer naar huis gestuurd. “Misschien heeft u een blaasontsteking”.

’s Ochtends heb ik dus nog urine ingeleverd voor onderzoek naar blaasontsteking. Toen ’s middags het vruchtwater brak, wist ik dat het voorbij was. Ik was thuis met mijn vriend. Er was geen professionele hulp. Mijn lijf wist gelukkig wat er moest gebeuren en nam de regie. Mijn vriend kon weinig anders doen dan machteloos toekijken hoe ik op mijn kop stond van de pijn. De huisarts was visites afleggen, dus die kwam na de miskraam pas. Aan de telefoon zei hij tegen mijn vriend: “Als ze heel veel bloed verliest, breng haar dan naar het ziekenhuis”.

De herinneringen spoken deze week weer door mijn hoofd. Alsof er geen tijd is verstreken voel ik weer de hulpeloosheid, de paniek. Ik zie de geschrokken, bezorgde blik in de ogen van mijn vriend. Op mijn netvlies staan de beelden van bloed, placenta en kindje, samen in een emmer. Een fucking EMMER.

Morgen is het 22 september, de dag dat we ons kind begroeven. Het is acht jaar geleden. Ik heb de hoop opgegeven dat de pijn ooit weggaat.

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Dan maar geen leuke tante

Het is bijna vier jaar geleden dat ik tante werd. Het was wel even slikken hoor, toen mijn zusje vertelde dat ze zwanger was. Gelukkig was ik oprecht bij. En ik was vastberaden mijn onvervulde kinderwens geen rol te laten spelen in het familiegeluk van mijn zusje, mijn nichtjes en mijn ouders. Ik zou een leuke tante worden.

Tsss. Wie hield ik voor de gek.

Je merkt aan alles dat ik geen kinderen heb en dat het me niet lukt om een leuke tante te zijn. Ik voel me onhandig met kleertjes en buggy’s en reageer daar gefrustreerd op. Ik freak als de kindjes ontroostbaar huilen. Het doet immens pijn als ik er eentje probeer te troosten, maar resoluut word afgewezen. Ik sta dan maar wat toe te kijken, even hulpeloos als het kind. Hulpelozer misschien wel, want mijn verdriet is ontroostbaar grote-mensenverdriet. En soms vind ik mijn nichtjes gewoon saai en irritant. Het zijn net mensen.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Leugentje om andermans wil

Dat je huilt.

’s Ochtends wakker wordt en je bed niet uit wil.

Het lege huis omdat je man al naar zijn werk is.

Dat je opstaat en koffie zet.

Zoekt naar iets te eten.

Dat dan de tranen komen, omdat je niet wilt.

Niet eten, geen koffie.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Sorry, lieve feministes!

Nu ik terugkijk op de afgelopen acht jaar, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Mijn hele leven had ik ingericht op kinderen krijgen. Wat is er in hemelsnaam gebeurd met de onafhankelijke, kritisch denkende, risiconemende vrouw die ik was voor mijn dertigste? Ik had een goed hoofd op mijn schouders. Verschillende emancipatiegolven hadden hun werk gedaan en ik stond mijn vrouwtje in de wereld.

Mijn biologische klok begon hoorbaar te tikken toen ik eind twintig was. Mijn zwangerschap was dus zeer gewenst, ik was heel blij. Toen het misging en daarna niet opnieuw lukte, bleef ik steken in een soort van wrange roze-wolk-gevangenis.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Vreemdeling in eigen straat

Ik voel me een vreemdeling in mijn eigen straat. De vrouwen lopen langs mij heen zonder te groeten. Ik ken ze niet, want ik heb niks te zoeken op het schoolplein waar zij elkaar dagelijks ontmoeten. En ik heb ook geen hond.

Ik draag graag een spijkerbroek, een zwart t-shirtje en een paar sneakers. Zij dragen kennelijk graag een bloemetjesjurk of misschien een driekwartbroek met een pastelgetint bloesje.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Doña Quichot

Het rammelt in mijn buik. Dat doet het al jaren, maar met een zekere onregelmaat voltrekt zich binnen in mij nog steeds de biologische vrouwencyclus.

Er zwelt iets op in mijn eierstokken. Dat voel ik, want het steekt een beetje. Wat er precies gebeurt zou ik wel eens van binnen willen bekijken. Met eigen ogen zien wat er nou telkens misgaat. Ik stel mij voor dat er met geratel en getik een eicel door een van mijn roestige eileiders rolt. Maar misschien gebeurt er wel niets.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Zusje heeft ’t druk

De telefoon gaat. Aan de andere kant van de lijn klinkt een kinderstem. Lisa, mijn nichtje. “Ik ben vandaag naar school geweest”, zegt ze. Oh ja, haar eerste schooldag. Wat schattig.

Lisa vertelt over de dag, dat ze buiten heeft gespeeld en welke kleren ze aan had. Na een tijdje wordt ze stil. Ik weet ook niet meer wat ik moet zeggen. Haar moeder neemt het over: “Hoi zus! Hoe is-ie?” Ik begin te vertellen. Lekker even bijkletsen met mijn zusje, daar heb ik zin in.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »