Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Waarom zeg je niks?

In een boek van Caitlin Moran, How to be a woman, las ik – in een passage over abortus weliswaar – deze passage:

Across the world, women are doing what they have always done, throughout history: dealing with a potentially life-altering or life-threatening crisis, and then not talking about it afterwards. In case anyone near to them – those people that are not bleeding, and have not just have an abortion – get upset. (p. 276)

Ook al ben ik ongewenst kinderloos, ik ben nog steeds voor abortus. Maar daar gaat het niet over. Mij raakte de zin “In case anyone get upset”. Volgens mij is deze passage evenzeer van toepassing op miskramen en ongewenste kinderloosheid. Je houdt je mond, voor het geval iemand anders er overstuur van raakt.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Anonieme lafaard

Ik vind dat er meer gepraat moet worden over ongewenste kinderloosheid, miskramen, vruchtbaarheidsbehandelingen en ook abortus. Daarom schrijf ik hier.

Waar ik nu wel mee worstel, is mijn anonimiteit op deze site. Ik ben geen onbekende op het internet. Ook geen grote naam ofzo. Maar als ik mijn echte naam intik op Google, ben ik op zo’n 15 verschillende sites te vinden, waarvan de meeste werkgerelateerd. En dit is persoonlijk, heel persoonlijk.

Dus het is nog even wennen. Ik ben blij dat ik hierover schrijf. Dat kost al moed genoeg.

Als ik wat lef over heb, dan verhuis ik de boel van hier naar mijn eigen site. Dan kom ik pas echt uit de kinderloze kast. Ondertussen voel ik mezelf dan maar een beetje een anonieme lafaard.

Een reactie plaatsen »

Vreemdeling in eigen straat

Ik voel me een vreemdeling in mijn eigen straat. De vrouwen lopen langs mij heen zonder te groeten. Ik ken ze niet, want ik heb niks te zoeken op het schoolplein waar zij elkaar dagelijks ontmoeten. En ik heb ook geen hond.

Ik draag graag een spijkerbroek, een zwart t-shirtje en een paar sneakers. Zij dragen kennelijk graag een bloemetjesjurk of misschien een driekwartbroek met een pastelgetint bloesje.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Vinex-baby’s, plop, plop, plop

Wij wonen in een Vinex-wijk, meneer en ik. Negen jaar geleden leek ons dat een uitzonderlijk goede plek om te wonen. Rustige straten, ruimte om te spelen, een school aan het einde van de straat. Drie slaapkamers, een tuin en een zolder. Kwartier fietsen van het centrum. Perfect.

Tussen het moment dat we wisten wat ons nieuwe huis zou worden en het moment dat we erin konden trekken, verliet ons kind mijn buik voortijdig. Dat was heel verdrietig.

Toch verhuisden we vol goede moed. We probeerden jarenlang onder de dekens om er een nieuwe bewoner bij te maken. Kindervoetjes op de houten vloer, dat leek ons wel wat. Maar tevergeefs.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »