Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Grootse plannen van weleer

Ten tijde van mijn miskraam werkte ik weleens samen met een oudere vriendin van me. Een zelfstandige vrouw met haar eigen cateringbedrijf, vrachtwagenrijbewijs en een latrelatie. Zonder kinderen. Haar vriend was freelance technisch producent voor verschillende pop- en theaterfestivals. Twee mensen met een eigenwijs leven, naar wie ik opkeek.

Toen ik net zwanger was, vertelde ik haar dat. Ze keek me aan met grote ogen. “Dat had ik nooit van jou verwacht. En wat moet er dan met al je plannen?”

Ik weet niet meer welke plannen ik toen allemaal had. Iets met theatertechniek of reisbegeleiding denk ik. Maar de blik in de ogen van mijn vriendin en de verbazing in haar stem schoten me vanmiddag opeens weer te binnen. Kennelijk was ik iemand met grootse plannen. Kinderen baren hoorde daar niet bij.

Toen het misliep met mijn zwangerschap werd ik een kluizenaar. Ik verstopte me in een Vinex-wijk. Met die vriendin heb ik geen contact onderhouden en zij niet met mij. En nu opeens mis ik haar. Een vrouw die wist wat ze wilde en brak met het vastomlijnde idee van huisje-boompje-beestje.

Deze vrouw was een voorbeeld voor me. Sterker nog: Ze is nog steeds een voorbeeld. Als ik denk aan wat ik met de rest van mijn leven moet doen, doemt telkens een soortgelijk cateringbedrijf als dat van haar op. Van de week reed ik langs een wagen van hetzelfde type als de hare, maar dan in andere kleuren. “Te koop” stond erop. Heel even dacht ik: “Zal ik?”

Maar een cateringbedrijf starten, dat is zo’n zware klus. Ik weet niet of ik daar aan moet beginnen. Het is hard werken en dat ben ik aan het afleren. Dus kijk ik nog even verder welke ideeën opdoemen. Mijn plannen van toen zijn vast niet meer passend voor mijn leven van nu, maar één ding moet ik in mijn oren knopen: Negen jaar geleden had ik grootse plannen. Zonder kinderen.

Hoewel ik enorme reis achter de rug heb, is er niet zoveel veranderd. Ik woon weer in een woongroep. Er zijn geen kinderen. Grootse plannen passen me opnieuw en de winter is de perfecte tijd om ze te maken.

Advertenties
Een reactie plaatsen »

De jeugd is de toekomst?

“De jeugd is de toekomst”. Mensen die dat zeggen, tellen die zichzelf niet meer mee? Je bent toch zelf ook de toekomst?

Nu ik weet dat ik geen kinderen ga hebben, voel ik me minstens zo verantwoordelijk voor de toekomst als voorheen. Er zit een mooie paradox in de uitdrukking: “De aarde beter achterlaten voor onze kinderen”. De beste manier waarop je dat had kunnen doen, was door die kinderen niet op de wereld te zetten. Tsja. Misschien had het moeten blijven bij “De aarde beter achterlaten”. Punt.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Anonieme lafaard

Ik vind dat er meer gepraat moet worden over ongewenste kinderloosheid, miskramen, vruchtbaarheidsbehandelingen en ook abortus. Daarom schrijf ik hier.

Waar ik nu wel mee worstel, is mijn anonimiteit op deze site. Ik ben geen onbekende op het internet. Ook geen grote naam ofzo. Maar als ik mijn echte naam intik op Google, ben ik op zo’n 15 verschillende sites te vinden, waarvan de meeste werkgerelateerd. En dit is persoonlijk, heel persoonlijk.

Dus het is nog even wennen. Ik ben blij dat ik hierover schrijf. Dat kost al moed genoeg.

Als ik wat lef over heb, dan verhuis ik de boel van hier naar mijn eigen site. Dan kom ik pas echt uit de kinderloze kast. Ondertussen voel ik mezelf dan maar een beetje een anonieme lafaard.

Een reactie plaatsen »