Horizonder

Wat is je uitzicht daarboven, zo zonder kinderen?

Sorry, lieve feministes!

Nu ik terugkijk op de afgelopen acht jaar, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Mijn hele leven had ik ingericht op kinderen krijgen. Wat is er in hemelsnaam gebeurd met de onafhankelijke, kritisch denkende, risiconemende vrouw die ik was voor mijn dertigste? Ik had een goed hoofd op mijn schouders. Verschillende emancipatiegolven hadden hun werk gedaan en ik stond mijn vrouwtje in de wereld.

Mijn biologische klok begon hoorbaar te tikken toen ik eind twintig was. Mijn zwangerschap was dus zeer gewenst, ik was heel blij. Toen het misging en daarna niet opnieuw lukte, bleef ik steken in een soort van wrange roze-wolk-gevangenis.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Vreemdeling in eigen straat

Ik voel me een vreemdeling in mijn eigen straat. De vrouwen lopen langs mij heen zonder te groeten. Ik ken ze niet, want ik heb niks te zoeken op het schoolplein waar zij elkaar dagelijks ontmoeten. En ik heb ook geen hond.

Ik draag graag een spijkerbroek, een zwart t-shirtje en een paar sneakers. Zij dragen kennelijk graag een bloemetjesjurk of misschien een driekwartbroek met een pastelgetint bloesje.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Vinex-baby’s, plop, plop, plop

Wij wonen in een Vinex-wijk, meneer en ik. Negen jaar geleden leek ons dat een uitzonderlijk goede plek om te wonen. Rustige straten, ruimte om te spelen, een school aan het einde van de straat. Drie slaapkamers, een tuin en een zolder. Kwartier fietsen van het centrum. Perfect.

Tussen het moment dat we wisten wat ons nieuwe huis zou worden en het moment dat we erin konden trekken, verliet ons kind mijn buik voortijdig. Dat was heel verdrietig.

Toch verhuisden we vol goede moed. We probeerden jarenlang onder de dekens om er een nieuwe bewoner bij te maken. Kindervoetjes op de houten vloer, dat leek ons wel wat. Maar tevergeefs.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Doña Quichot

Het rammelt in mijn buik. Dat doet het al jaren, maar met een zekere onregelmaat voltrekt zich binnen in mij nog steeds de biologische vrouwencyclus.

Er zwelt iets op in mijn eierstokken. Dat voel ik, want het steekt een beetje. Wat er precies gebeurt zou ik wel eens van binnen willen bekijken. Met eigen ogen zien wat er nou telkens misgaat. Ik stel mij voor dat er met geratel en getik een eicel door een van mijn roestige eileiders rolt. Maar misschien gebeurt er wel niets.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

Zusje heeft ’t druk

De telefoon gaat. Aan de andere kant van de lijn klinkt een kinderstem. Lisa, mijn nichtje. “Ik ben vandaag naar school geweest”, zegt ze. Oh ja, haar eerste schooldag. Wat schattig.

Lisa vertelt over de dag, dat ze buiten heeft gespeeld en welke kleren ze aan had. Na een tijdje wordt ze stil. Ik weet ook niet meer wat ik moet zeggen. Haar moeder neemt het over: “Hoi zus! Hoe is-ie?” Ik begin te vertellen. Lekker even bijkletsen met mijn zusje, daar heb ik zin in.

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »

De reacties

“Dan word je toch een leuke tante?”

“Kinderen hebben is ook niet alles”

“Het kán toch nog?”

“Je mag de mijne wel een keer lenen!”

“Dan neem je toch een hond”

Lees de rest van dit onderwerp »

Een reactie plaatsen »